Кеннан Дж.

Жаңартылды 31.01.2018 11:45

Кеннан Джордж (1845-1924) – американдық журналист, саяхатшы, жазушы, Сібір және Сібірге жер аударылғандар туралы кітап авторы, Қазақстан Алтайын зерттеуші.

1845 жылы 16 ақпанда, АҚШ, Огайо штаты Норволкте дүниеге келген. 12 жасында мектептегі оқуын тастап, теміржол телеграфында шабарман болып, кейін телеграфист жұмысын атқарды. Дж. Кеннанды орыс-америка телеграф компаниясы АҚШ-тан Ресейге Аляска, Беринг бұғазы, Чукотка мен Сібір арқылы телеграф жүргізу үшін зерттеу жұмысына қабылдады. Ол Чукотка мен Камчаткаға екі жыл саяхаттап, кейін Петербург арқылы Америкаға қайтып оралды. 1870 жылы өзінің саяхаты туралы «Tent Life in Siberia» атты кітабы жарық көрді. 1870 ж. Ресейге (Кавказға) жаңа саяхатқа аттанып, ол жерге Петербург арқылы жетті. 1871 ж. Ресейден қайтып оралған соң Мединеде (Нью-Йорк штаты) банк қызметкері болып жұмыс істеді, бірақ өз мамандығына көңілі толмай жазушы, публицист болғысы келді. 1876 жылы маусымда әдебиет саласында карьера жасау үмітімен Мединеден Нью-Йоркқа ауысты. Алайда Кеннан алғашқы жылы қолайлы жұмыс таппады, 1877 ж. жазында «Mutual Life Insurance Company» атты сақтандыру компаниясына жұмысқа тұруға мәжбүр болды. 1878 ж.қарашада Дж.Кеннан Нью-Йорктан Вашингтонга көшті, ол жерде Associated Press тілшісі болып орналасты.

1885 ж. мамыр - 1886 ж.тамызы аралығында Дж. Кеннан Бостондық суретші Джордж Фростпен Сібірге барып каторга және жер аудару жүйесімен танысты. Бұл жерде ол көптеген саяси жер аударылғандар және абақтыда отырған адамдармен танысты. Семейде болғанда (қазіргі Семей, Шығыс-Қазақстан облысы) А.Блек, А.Леонтьев, С.С.Гросс, П.Д.Лобановский және тағы басқа адамдармен танысты. А.Леонтьев және С.С.Гросспен сұхбатында Абай Құнанбаев жайлы көп естігенімен, кездесу сәті түспеді.

АҚШ-қа оралған соң, 1887-1889 жж. Дж.Кеннан «Century» журналында патша үкіметін қатты сынап, революционерлер туралы бірқатар мақала жариялады. Ресей үкіметінің халыққа қысымын ашып көрсету Дж. Кеннанды кеңінен танымал етті. Ол «Century» басылымымен қатар «The Outlook», «The Nation», «Forum» тәрізді маңызды қоғамдық-саяси журналдарда белсенді басыла бастады. Сондай-ақ, АҚШ пен Англияда көптеген ақылы көпшілік лекциялар оқыды. Дж.Кеннан ерекше әсер беру үшін аудитория алдына жиі-жиі тұтқын киімін киіп және кісенмен шығатын.

Дж. Кеннанның 1890 ж. Англия мен АҚШ-тағы іс-әрекетінің нәтижесінде «Еркін Ресей үшін» қозғалыстары және «орыс бостандығының достары» атты қоғамдастықтар пайда болды. 1891 ж. сәуірінде Орыс бостандығының америкалық достары қоғамының құрылуына қатыспаса да, «Free Russia» қоғамдастығының басылымдарына қомақты сома бөліп, қолдады. 1891 ж. Дж.Кеннан «Сібір және жер аудару жүйесі» («Siberia and the Exile System») деген кітабын жариялады. Бірақ кітаптың жетістігі оның мақалалары мен сібірге жер аудару туралы баяндамаларына қарағанда аздау болды.

Ресейге деген қызығуы біраз азайған соң ол басқа да маңызды оқиғаларға мән бере бастады. 1898 ж. Дж. Кеннан испан-америка соғысында тілші болды. Соғыс аяқталған соң «Campaigning in Cuba» атты кітабы жарық көрді. Осы уақыт ішінде ол ресейлік– Волховский, Кропоткин және басқа саяси эмигранттармен хат-хабар алмасты. 1901 ж. шілдесінде Дж.Кеннан Ресейге келіп Петербургте тоқтады, бірақ, бірнеше аптадан кейін қуғын-сүргінге ұшырап, елден кетті.

Орыс-жапон соғысы кезінде әскери қимылдар туралы біршама мақала жариялады, кейін ол Жапонияда ол орыс тұтқындары арасында үкіметке қарсы үгіт-насихат жүргізумен айналысқан.

1904-1910 жж. Ресей империясының әлеуметтік-экономикалық мәселелері бойынша бірқатар жұмыстар жариялады.

Дж.Кеннан 1917 ж. Қазан төңкерісін қатты сынға алды, оны жаңа үкіметтің «патшаны құлату кезіндегі үлкен мәселелерді шешуде білім мен тәжірибенің жетіспеуі» деп бағалады. Ол Вудро Вильсон интервенциясының большевизмге қарсы күресте әлсіз шара екенін айтып сынады.

Дж.Кеннан 1924 ж. 10 мамырда дүниеден озды.

Дж. Кеннанның еңбектері

Труды Кеннана Дж.

Kennan, G. Tent life in Siberia, and adventures among the Koraks and other tribes in Kamtchatka and Northern Asia [Text] / G. Kennan. - N.Y., G.P. Putnam & sons; L., S. Low, son & Marston, 1870. -425 р.

Kennan, G. Siberia and the Exile System [Text] / G. Kennan. - N.Y., The Century co., 1891. 2 vols.

Kennan, G. Campaigning in Cuba [Text] / G. Kennan. - N.Y., The Century co., 1899. - 269 p.

Кеннан, Дж. Сибирь и ссылка [Текст] / Дж. Кеннан. - СПб. : Издание В. Врублевского, 1906. - 458 с.

Kennan, G. The Chicago and Alton case [Text] : a misunderstood transaction / G. Kennan.- Garden City, N.Y.: Country Life Press, 1916. - 58 p.

Кеннан, Дж. Сибирь и ссылка. В двух томах [Текст] / Дж. Кеннан. - СПб. : Русско-Балтийский информационный центр «БЛИЦ», 1999.

Дж. Кеннан туралы әдебиет

Литеретура о Кеннане Дж.

Меламед Е. И. Джордж Кеннан против царизма [Текст] / Е. И. Маламед. - М., 1981.

Меламед Е. И. Русские университеты Джорджа Кеннана [Текст] : судьба писателя и его книг / Е. И. Маламед. - Иркутск, 1988.

Ауэзова, Л. История Казахстана в творчестве М. Ауэзова [Текст] : [на материалах эпопеи «Путь Абая» и «Лихая година»] / Л. Ауэзова. – Алматы : Санат, 1997. – С. 259-262.

Карпачев, М. Д. Американский публицист Дж. Кеннан о революционном движении в России / М. Д. Карпачев, Т. В. Логунова // История СССР. - 1988. - № 5. - С. 189-199.

Интернет-сілтемелер

Интернет-ссылки

Кеннан Джордж [Электронный ресурс] : [биография] // Википедия – открытая энциклопедия : сайт. – Режим доступа : https://ru.wikipedia.org/wiki/Кеннан,_Джордж (30.01.2018)

Коншин Н.Я.

Жаңартылды 07.06.2019 11:33

 Коншин Николай Яковлевич (1864- 1937 ж.ж.)

Ақсүйектер әулетінен шыққан Николай Яковлевич Коншин 1864 жылы Тверьде дүниеге келген.

Ол гимназияда оқып жүрген кезінде "Современник" және "Отечественные записки" журналдарынан Добролюбов, Писарев, Михайловский, Некрасов шығармаларымен танысып, санасына революциялық идеялар қалыптаса бастады.

Тверь гимназиясын бітіргеннен кейін Коншин Москва университетіне түседі.

Медицина факультетінің екінші курсынан кейін студенттер қозғалысын ұйымдастырушылардың бірі ретінде оқудан шығарылады.

1885 жылы Ярославтың Демидов юристік лицейіне оқуға түсіп, бір айдан кейін студенттердің революциялық үйірмесінің мүшелігіне кіріп, "Халық еркі" ұйымымен тығыз байланыс жасайды.

1886 жылы жазда студенттер ұйымы полицейлердің қолына түcіп, Николай түрмеге қамалады да, кейін Бутырлуға жіберіледі. Осы жерден дала өлкесі Зайсанға жер аударылады. Н.Я.Коншин мұнда қазақ халқының тарихын, әдет-ғұрпын зерттейді. Сөйтіп халқымызбен жақындасып кетеді. Зайсанда жиған материалдары кейін дала өлкесі жайлы жазған очерктеріне арқау болады.

1896 жылы қазан айында Семейге келіп өмірінің соңғы күніне дейін осында тұрады. Осы жылдары қазақтың ұлы ақыны Абаймен танысып, қарым-қатынастары үлкен достыққа айналады. Николай Яковлевичтің өтініші бойынша Абай "Орта жүз қазақтарының тарихы" атты материал дайындайды.

Сондай-ақ Ф.М.Достоевскийдің Семейде болуы жөнінде деректер жинастырады. "Семей облысындағы татарлардың бастауыш білімі туралы" деген еңбек жазады. 1899 жылы Зайсанда айдауда бірге болған досы Н.Ватсонның поэмасын, "Сибирская жизнь" газетіне жариялатады.

1898 жылы Семейде география қоғамының бөлімшесін құру жайында мәселе көтереді. Осы жылдың июль-август айларында Коншин Өскемен уезін аралайды. Негізгі мақсаты - елді - мекендердің жағдайымен танысу еді. Алайда уақытының тығыздығына байланысты ол тек: Геогргиевка, Александровка, Марийск, Николаевск, Михало-Архангельск (қазіргі Сағыр), Қараш және Шұбар-Қайың елді-мекендерін ғана аралап үлгереді. Жинаған материалдары негізінде 1899 жылы "Переселенческие поселки в Усть-Каменогорскому уезду" атты очеркін жазады. Осы жылы тағы қазақ ауылдарында болып ел тұрмысына байланысты материалдар жинақтайды. Н.Коншиннің 1901 жылғы "Очерк экономического быта киргиз Семпалатинской области" атты еңбегі осы саяхатының қорытындысы іcпетті.

Коншин журналистикамен ерте айналысады. 1905 жылы орыс революциясының қызып тұрған шағында оның басшылығымен "Семипалатинский листок" газеті шықты. Шығыс Қазақстанда Октябрь революциясы орнағаннан кейін архив іcін жүргізу үшін оны жақсы білетін адамдар керек еді. 1920 жылғы 29 мартта губерниялық ревкомның мәжіліcінде Н.Я.Коншин архив бюросының меңгерушіcі болып тағайындалады. Николай жаңа жұмысты зор шабытпен атқарды. Ол атқару комитеттерінің тапсыруымен саяси жер аударылғандар және өлкенің экономикасы жайлы материалдар жинады. Осы кезде ол "Семейдің архиві өлкетану үшін не береді?" деген еңбегін жазды. Ақмола және Семей облыстарында 1881-1905 жылдардағы саяси жер аударылғандар жөнінде фотоальбом жасады. Онда 203 сурет бар еді. Н.Я.Коншин архив бөлімінде 1925 жылға дейін істеді. Ол "Семей облысы ескерткіш кітапшасында", одан кейін "Семипалатинские областные ведомости" газетінде редактор болды.

Н.Я.Коншиннің халқымыздың тарихы, экономикасы, этнографиясы жайлы жазған еңбектері күні бүгінге дейін құнын жайған жоқ.

Николай Яковлевич аса білімдар еді. Ол неміс, ағылшын және француз тілдерін білген.
Дала өлкесінің тарихы жайында жазған еңбектері үшін және Семейде географиялық қоғамының бөлімін ашқаны үшін Орталық география қоғамының күміc медалімен марапатталған.

Н.Я.Коншин 1867 жылы 1 тамызда 73 жасында дүниеден қайтты.

Клинк В. В.

Жаңартылды 18.11.2025 21:33

Клинк Владимир Владимирович (1910-1979) – өлкетанушы, партия және еңбек ардагері, Лениногорск (қазіргі Риддер) қаласының құрметті азаматы.
Владимир Владимирович Клинк Риддер кеншілер ауылының алғашқы пионерлерінің бірі болды. 1921-1926 жж. Риддер тау-кен кәсіпорнының басшысы Р. А. Дрейманның нұсқауымен Семей балалар үйіне жіберіліп, 1925 жылы комсомол қатарына қабылданып, 1926-1927 жж. пионер жетекшісі болып жұмыс істеді.
1927-1929 жж. Семей аудандық кеңестік партия мектебінде оқыды, кейіннен 1933 жылға дейін Риддер зауыттық жетіжылдық мектебінде (ЖЗМ) тарих және қоғамтану пәндерінен сабақ берді. 1933 жылы партия қатарына қабылданып, 1936 жылға дейін Крупский атындағы Мәскеу коммунистік академиясының студенті болды. Сол жылы педагогикалық институттың студенті Е. Ф. Решетниковаға үйленді.
Академияны бітіргеннен кейін саяси ағарту жұмысын ұйымдастырушы және мұғалім мамандығын алып Қиыр Шығысқа, Хабаровск қаласына жіберіледі. 1938 жылы ұлы Олег дүниеге келді. Хабаровск және Биробиджан қалаларында Клинк В. В. Бүкілодақтық коммунистік партия комитетінің мектебі мен ғылым бөлімінде нұсқаушы, тарих пәнінің мұғалімі, облыстық халық ағарту басқармасы бастығының орынбасары, облыстық дәрістік бюросының директоры, штаттық оқытушы болды.
1942 жылы қыркүйекте жалған жала негізінде 10 жылға бас бостандығынан айырылды, отбасы бұзылды. Лагерьде тұтқындар арасынан үгіт-насихат бригадасын құрады. 1952 жылы Клинк В. В. Лениногорскқа келіп, пионер лагерінде мұғалім болып жұмыс істей бастады, кейін қала мектептерінде тарих пен географиядан сабақ берді. Ол 1958 жылы ақталды. 1962 жылы Владимир Владимирович өзінің жігері мен бастамасының арқасында құрылған Лениногорск тарихи-өлкетану мұражайының директоры болып тағайындалды.
Клинк В. В. қалалық кеңестің депутаты, мектеп туризмін дамыту жөніндегі облыстық кеңестің мүшесі, «Білім» қоғамының мүшесі, Қазақстан Компартиясы қалалық комитеті жанындағы идеологиялық комиссияның мүшесі, «Лениногорская правда» газеті жанындағы қоғамдық қабылдау бөлімінің мүшесі, қалалық комсомол ардагерлері кеңесінің төрағасы болды.
Негізгі және қоғамдық қызметі үшін «Ерен еңбегі үшін», «В. И. Лениннің туғанына 100 жыл» медальдарымен, «Қазақ КСР білім беру ісінің үздігі» төсбелгісімен, Құрмет грамоталары және дипломдарымен марапатталған. 1970 жылы Лениногорск қаласының құрметті азаматы атағы берілді.
В. В. Клинктің баспа жұмысы негізінен өлкетанулық сипатта болды, 1929 жылы «Риддерский рабочий» газетінде, одан кейін Қиыр Шығыстағы «Тихоокеанская звезда», «Борьба», «Пограничный транспортник», «Знамя пионера» газеттерінде, 1952 жылдан бастап «Лениногорская правда» газетінде, одақтық, республикалық, анда-санда облыстық газеттер мен журналдарда жариялана бастады; облыстық телевидение мен радиода сөз сөйлеп, Мәскеу мен Алматыда шыққан екі тарихи очеркті жасауға атсалысты, Лениногорск қаласының тарихына қатысты ғылыми еңбектерге шолу жасады, сценарийлер жазды, дәрістер оқыды.
Оның шығармашылық қызметінің басты жетістігі 6 томдық «Өлкетану жазбаларын» жасау болды, олардың кейбір бөліктері «Лениногорская правда» газетінде жарияланды.
Владимирович Клинк ұзаққа созылған аурудан 1979 жылы 7 желтоқсанда қайтыс болды. 

                                           Мерзімді басылымдар мен жинақтардағы мақалалар
                                           Публикации в периодических изданиях и сборниках
Клинк, В. Лениндік документтер / В. Клинк // Коммунизм туы. - 1967. - 3 ноябрь. - Б.
Клинк, В. Бай мазмұнға-сұлу келбет сай келсін / В. Клинк // Коммунизм туы. - 1968. - 19 декабрь. - Б.

                                                                                    ***
Клинк, В. Комиссия Михайлова : [о национализации заводов Л. Уркварта] / В. Клинк // Рудный Алтай. - 1975. - 29 мая. - С. 4.
Клинк, В. Киров и Рудный Алтай : [к 90-летию со дня рождения С. М. Кирова] / В. Клинк // Лениногорская правда. - 1976. - 27 марта.
Клинк, В. Творец русского булата / В. Клинк // Лениногорская правда. - 1976. - 29 мая.

                                                       В. В. Клинк туралы әдебиеттер
                                                         Произведения о Клинке В. В.
Немцев, М. С. "Лениногорск литературный" : биографический справочник / М. С. Немцев - Лениногорск: Полиграф-Сервис, 2002. - 167 с.
Немцев, М. С. Литературный Риддер : биографический справочник / М. С. Немцев. - Усть-Каменогорск: Медиа - Альянс, 2012. - 245 с. 

                                                                          Мақалалар-Статьи
Хабаров Ю. Щедрость души : [О почетном гражданине г. Лениногорска В. В. Клинк] / Хабаров Ю. // Лениногорская правда. - 1998. - 23 янв.
Абитов Е. Дом, где время течет медленно и мудро : [о Риддерском историко-краеведческом музее (55 лет)] / Е. Абитов // Рудный Алтай. - 2016. - 21 апреля. - С. 13 

                                                                      Интернет ресурстар
                                                                       Интернет-ресурсы
Клинк Владимир Владимирович [өмірбаяны]: http://e-arhiv.vko.gov.kz/ru/Page/Index/1756/ridder

Костюрин О. Ф.

Жаңартылды 05.06.2019 15:12

Костюрин Орест Федорович (1859 – 1919)

В становлении города этому человеку принадлежит особая роль. С нашим краем его связывает почти четыре десятилетия сознательной жизни. Орест Федорович Костюрин... Что мы знаем о жизни этого человека?

В метрических книгах за 90-е годы XIX века рядом с именем О. Костюрина чаще пишется звание "дворянин", но встречается и несколько исправлений: "дворянин Орест" зачеркнуто и вписано "неимеющий чина титулярный советник". Сам ли Костюрин просил внести исправления, пытаясь отречься от дворянского звания, или это было сделано по указу Томской духовной консистории? Остается только предполагать.

Сын чиновника из Херсонской губернии, Орест Костюрин попал в небольшой городок на Иртыше не из-за желания путешествовать, а был выслан из Одессы за "пропаганду и сношения с членами революционного сообщества". Среди наиболее активных народовольцев, отправленных по приговору суда в октябре 1883 года в Западную Сибирь, значились Орест Федорович Костюрин и Александр Николаевич Федоров. Дружба этих замечательных людей, рожденная в мятежной юности, окрепнет и будет длиться всю жизнь. Во многих музейных источниках и монографиях, посвященных истории Усть-Каменогорска, их имена стоят рядом, вместе с соратниками Е. П. Михаэлисом, В. Л. Иньковым, И. В. Емельянцевым, Б. Г. Герасимовым и др.

Примером во всем для Ореста был старший брат Виктор. Умный, целеустремленный, истинный борец за правду. Виктор недаром имел революционный псевдоним "Алеша Попович". Непросто сложилась его судьба. Осужденный на каторгу, Виктор Федорович отбывал наказание на рудниках, в Забайкалье. После десяти лет каторги семья В. Костюрина (жена и двое детей) обосновалась в Тобольске. Четверть века Виктор Федорович работал в Сибири и для Сибири, ставшей для него второй родиной. Вместе с женой Марией Николаевной в течение 20 лет он издавал газету "Сибирский листок", где был всем - и издателем, и редактором, и репортером. Публикации Марии Костюриной часто появлялись на страницах нашей областной газеты "Семипалатинский листок" в рубрике "Из сибирской жизни". Известно, что Виктор Федорович ездил навещать мать на Украину и был на ее похоронах. Удалось ли братьям встретиться после всех перепитий судьбы, поддерживали ли они связь друг с другом?

До последнего дня, верный своим идеалам, Виктор Федорович говорил с понятной гордостью: "Хотя генералом от революции я и не был, но из рядов революционного офицерства выбросить меня тоже нельзя". Именно за старшим братом "пошел в народ" Орест Костюрин. Высланный по приговору суда на 5 лет, Орест Федорович прибывает в Усть-Каменогорск в конце 1883 года. Крепкий, молодой 25-летний мужчина почти сразу находит в городе для себя дело, устроившись работать в кузницу. В скором времени Костюрин основывает собственную слесарно-кузничную мастерскую.

Уже в 1886 году полицмейстер г. Усть-Каменогорска Александр Иосифович Андреевский в рапорте губернатору докладывал, что у Костюрина есть свой дом, кузница, и он держит пятерых рабочих - допустимо ли это? По рапорту департамент провел специальное расследование о работе мастерской Ореста Федоровича. Со временем его мастерские расширились: слесарная, кузничная, литейная, токарная превратились в многопрофильное компактное предприятие. Услугами его пользовались крестьяне ближайших сел, особенно, переселенцы, хлынувшие в начале ХХ века в Усть-Каменогорский уезд. На одной фотографии столетней давности можно прочесть надпись на вывеске: "Кузница и слесарная Костюрина. Продажа соли. Продажа плугов и железа". Кроме данной фотографии в документальном фонде историко-краеведческого музея хранятся групповые снимки рабочих механических мастерских Ореста Костюрина, с именами некоторых наших горожан. Еще на одной фотографии, вместе с рабочими мастерских мы видим и самого Ореста Федоровича. Этот бесценный экспонат подарила музею жительница Усть-Каменогорска А. Стрелец, которая много и интересно пишет о прошлом нашего города и его людях. На пожелтевшем от времени снимке, в верхнем ряду, как раз над хозяином, стоит молодой парень - Евгений Михайлович Щепетильников (1889-1935), дед нашей дарительницы. Он работал в мастерской и магазине О. Костюрина, как тогда говорили, "мальчиком". По воспоминаниям Алевтины Ивановны, Орест Федорович опекал рыжеволосого парнишку "по-доброму, по-отцовски". Когда же в 19 лет Евгений Михайлович надумал жениться, то хозяин приподнес ему поистине царский подарок - венский гарнитур. За пролетевшие сто лет сменилось много разной мебели, но до сих пор в семье сохранились вещи из этого свадебного подарка: ажурное кресло-качалка, легкие гнутые стулья, кресла, такой же диванчик! Несколько поколений этой семьи помнят и знают Ореста Федоровича Костюрина, человека огромной душевной щедрости и доброты.

В 1895 году О. Костюрин был избран не только гласным в Городскую думу, но и городским головой. Своей работоспособностью и небывалой честностью Орест Федорович снискал почет и уважение горожан. Известно, как много он сам и его соратники сделали для благоустройства и культуры Усть-Каменогорска. Была создана библиотека, заложен парк, построены здания церковно-приходского и Мариинского училищ, Народный дом... Общими усилиями хорошел город, ставший для него родным. В своих воспоминаниях старожилы города отзываются о Костюрине как о "самобытной натуре", сравнивая его с известным предпринимателем-меценатом Саввой Морозовым, только "рангом меньше".

В 1906 году деятельный и энергичный О. Костюрин стал одним из четырех кандидатов от Семипалатинской области (ныне Восточно-Казахстанская область), выдвинутых в I Государственную Думу. Орест Федорович отдал свои голоса Николаю Коншину, получившему большинство голосов. В сложное и противоречивое время 1917 года Костюрин все также активно принимает участие в городских делах. Так, на фотографии "Городская управа. 1917 год", среди гласных мы видим знакомое лицо. А в документе от 16 июня 1917 года читаем, что "Глубокоуважаемому гражданину города Оресту Федоровичу Костюрину" уездный продовольственный комитет выносит "глубокую благодарность за столь щедрый дар населению уезда": три жатки-самосброски и одну восьмиконную сложную молотилку "на организацию помощи по уборке хлебов гражданам Заречной слободы и уезда". Через два месяца следующая благодарность: "за отзывчивое отношение к нуждам Совета, выразившееся в безвозмездном предоставлении помещения для заседаний и канцелярии Совета". По всей видимости, речь идет о кинотеатре "Эхо", построенном на средства О. Костюрина.

Рядом с ним были не только его друзья и соратники, но и семья, где Орест Федорович находил любовь, понимание и поддержку.

24 августа, по старому стилю, а по новому - 5 сентября 1890 года, в старой уютной Троицкой церкви венчались "сын коллежского регистратора" Орест Костюрин и "дочь отставного унтер-офицера" Ольга Герасимова. Свадебные фотографии не сохранились, но и без них мы можем представить эту пару: крепкий, статный 30-летний жених, с неизменно аккуратной бородкой, и невеста, в расцвете своих двадцати пяти: стройная, хрупкая, с темной толстой косой.Обряд венчания совершил священник Владимир Сахаров и старый псаломщик Никита Пушкарев. Из записей метрической книги мы узнали имена тех, кто был рядом с молодоженами в праздничный день. Трое из обязательной четверки поручителей - ссыльные: Александр Николаевич Федоров, Иван Васильевич Емельянцев, Василий Логинович Иньков. Каждый из них уже нашел себе дело, определившее дальнейшую судьбу. А. Федоров станет известным пчеловодом и будет именоваться потомственным почетным гражданином; И. Емельянцев - золотопромышленником и купцом. В. Инькова, создателя и владельца первой аптеки в городе, как назвали "аптекарским помощником", так это звание и сохранилось до конца жизни.Большую родню приобрел О. Ф. Костюрин, женившись на своей избраннице. Из пяти братьев Ольги Георгиевны (чаще ее называли Ольгой Егоровной) трое стали священнослужителями; младший, Борис Герасимов - известный краевед, ученый, общественный деятель, о нем немало написано. Похоже, братья не одобрили решения сестры связать свою судьбу с человеком, срок ссылки которого закончился чуть больше года назад. Хорошо, что кроме братьев, у невесты есть и сестры: Феодосия, Елизавета и Александра. Они поддержали Ольгу и в дальнейшем дружили семьями.

Сколько же детей было в семье самого Ореста Федоровича? По музейным источникам, известно о сыне Викторе. Сын был достойным продолжателем дела отца: отучившись в Германии, Виктор вернулся в Усть-Каменогорск и пробовал свои силы в качестве инженера. По воспоминаниям старожилов, он принимал участие в составлении проекта кинотеатра "Эхо". В зрелом возрасте Виктор с гордостью называл себя инженером-механиком; в личной библиотеке одной жительницы Усть-Каменогорска имелась книга с экслибрисом "инженера-механика Виктора Орестовича Костюрина". Когда отца не стало, а мастерская была разграблена в ходе гражданской войны, сын пытался вернуть ее к жизни...

Виктор был единственным сыном, а в 1893 году родилась девочка, нареченная, как и ее мать, Ольгой. Вторую дочь, появившуюся в сентябре 1894 года, окрестили Агафьей; в 1898 году родилась Надежда. Самая младшая в семье - Любаша, появившаяся на свет в 1902 году, прожила недолго: свирепствовавшая в Усть-Каменогорске в 1904 году скарлатина унесла жизни многих.

Сам Орест Федорович, по современным меркам, прожил не так много - 60 лет, его не стало в ноябре1919 года. До последних дней он оставался для нескольких поколений горожан примером огромной работоспособности и неизменной честности во всем. В нем сочетались деловая предприимчивость и высокая порядочность, организаторский талант и демократичность, здравый смысл и сердечность.

 Информация с сайта «Деловой Усть-Каменогорск» http://www.aaa.kz/

О. Ф. Костюрин туралы әдебиет

Литература о Костюрине О. Ф.

По устькаменогорскому уъзду: путевые замътки / Семипалатинскiий Областной Статистическiий Комитетъ// Памятная книжка Семипалатинской области на 1900 г: Выпускъ IV.- Семипалатинскъ: Типографiя Семипалат. Обл. Правленiя, 1900.- С. 1-51

Усть-Каменогорск на стыке веков [Текст] : Фотоальбом-путеводитель, 1999. - 118 с.

Усть-Каменогорск на рубеже тысячелетий=Өскемен мыңжылдықтар тоғысында=Ust-Kamenogorsk on border of mіllennіa: Фотоальбом.- Усть-Каменогорск: Б. и., 2000.- 153 с.: фото

Сушко П. Реквием по старому городу / Восточно-Казахстанский областной этнографический музей// Статьи, сообщения, заметки сотрудников музея, изданные в периодических изданиях 2003 г.- Усть-Каменогорск: Б. и., 2003.- С. 41-45

Галиев В. З. Библиотеки и культурная жизнь Казахстана: В XІX- начале ХХ веков / Национальная библиотека Республики Казахстан.- Алматы: Б. и., 2005.- 155 с.

Записки Усть-Каменогорского филиала Казахского Географического Общества [Текст] : международная научно-практическая конференция (27-28 октября 2009 г.) : сборник статей / Министерство образования и науки РК, Усть-Каменогорский филиал Казахского географического общества, Восточно-Казахстанский гос. университет им. С. Аманжолова, Восточно-Казахстанский гос. университет им. Д. Серикбаева, Восточно-Казахстанский гос. архив. Вып. 3 : Региональные аспекты устойчивого развития геосистем Алтае-Саянской горной страны / отв. ред. А. В. Егорина, 2009. - 243 с. (Введено оглавление)

Горшков, В. И. Красный Восток [Текст] / В. И. Горшков. - Усть-Каменогорск : Наследие, 2011. - 327 с.

***

Алексеенко Н. Вспомним о первом мэре: [О жизни полит.ссыльного О. Костюрина в г. Усть-Каменогорске]// Рудный Алтай.- 1996.-29 авг.

Стрелец А. Не пасынком - достойным сыном: [О полит. ссыльном О. Ф. Костюрине; в т. ч. краеведе Б. Г. Герасимове и П. П. Бажове]// Семь дней.- 1998.-6,13 авг.

Щербик Г. Сюрпризы старого города: [Муз. жизнь дореволюционного Усть-Каменогорска (муз.инструменты); в т. ч. крат. сведения об О. Костюрине]// Рудный Алтай.- 1998.-19 дек.(вкл.)

Черных С. Одна, но пламенная страсть: [Историко-краеведческие очерки писателя С.Черных]// Семь дней.- 2000.-9 марта, 24 марта; 31 марта

Иустин. Их именами могли быть названы.: [История улиц Усть-Каменогорска]// Семь дней.- 2002. - 25 окт. - С. 8; 1 нояб. - С. 8

Веретенникова, С. Кто он - Орест Костюрин? [Текст] / С. Веретенникова // Рудный Алтай. - 2004. - 31 июля. - С. 8

Косенкова, Н. Орест Костюрин - гражданин города [Текст] / Н. Косенкова // Деловой Усть-Каменогорск һttp://www.aaa.kz. - 2005 - N 5. - №5. - С. 37

Кисленкова, В. Власть ссыльных [Текст] : [o значении политических ссыльных в культуре Восточного Казахстана] / В. Кисленкова // Мой город. - 2008. - 31 июля. - С. 10.

Косенкова, Н. Не имеющий чина титулярный советник [Текст] : [о жизни политического ссыльного О. Костюрина в г.Усть-Каменогорске] / Н. Косенкова // Семь дней. - 2010. - 2 сент. - С. 9.

Костюринские гвозди [Текст] : [о политическом ссыльном О. Ф. Костюрине, бывшем градоначальнике Усть-Каменогорска] // Усть-Каменогорск. - 2011. - 18 авг. - С. 17.